Σήμερα θα ταξιδέψουμε στην Αγγλία και θα συναντήσει την γυναίκα που έγραψε την διάσημη ιστορία του Χάρι Πότερ

Θα μας μιλήσει για την δύναμη της αποτυχίας αλλά και της φαντασίας. Άλλωστε αυτό της δίδαξε η ζωή και όπως λέει κατάφερε και άδραξε αυτό το μάθημα. Γεννήθηκε στη νοτιοδυτική Αγγλία. Πάντα ήξερε ότι θα γινόταν συγγραφέας όπως λέει. «Μόλις κατάλαβα τι είναι οι συγγραφείς, ήθελα να γίνω και εγώ. Έχω αυτό που χρειάζεται. Είμαι απόλυτα ευτυχισμένη σε ένα δωμάτιο, μόνη μου, να φαντάζομαι πράγματα». Τα εφηβικά της χρόνια δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχισμένα. Η μητέρα της έδινε χρόνια μάχη με τη σκλήρυνση κατά πλάκας, κάτι που επηρέασε τόσο την ίδια όσο και την οικογένεια. Η πιο τραυματική στιγμή της ζωής της ήταν την ημέρα που η μητέρα της πέθανε όπως λέει.
Ήταν η Πρωτοχρονιά του 1991 και η Ρόουλινγκ ήταν 25 ετών. Έξι μήνες νωρίτερα είχε αρχίσει να γράφει για τον Χάρι Πότερ και θρηνούσε γιατί η μητέρα της ποτέ δεν γνώριζε για αυτό. Μετά από το θάνατο της μητέρας της, μετακόμισε στη βόρεια Πορτογαλία για να κάνει μία νέα αρχή και δίδασκε αγγλικά. Άρχισε να βγαίνει με κάποιον, έμεινε έγκυος και μετακόμισε σε ένα μικρό διαμέρισμα, με τη μητέρα του συντρόφου της. «Έχασε» το παιδί, αλλά το ζευγάρι παντρεύτηκε τον Οκτώβριο του 1992. Αργότερα, γέννησε την κόρη της, Τζέσικα, τον Ιούλιο της επόμενης χρονιάς. Ο ταραχώδης γάμος κράτησε μόλις 13 μήνες και αμέσως μετά επέστρεψε με την κόρη της στη Μ. Βρετανία. Στη βαλίτσα της είχε τα τρία πρώτα κεφάλαια του «Χάρι Πότερ».
Ζώντας σε ένα μικρό διαμέρισμα, άνεργη και άφραγκη, έπεσε σε κατάθλιψη και έχει παραδεχθεί ότι σκέφτηκε να αυτοκτονήσει. Αναγκάστηκε να βασιστεί στα επιδόματα και περνούσε τον περισσότερο χρόνο της γράφοντας τις περιπέτειες του Χάρι Πότερ, σε καφετέριες, με την Τζέσικα να κοιμάται στο καρότσι δίπλα της.
Μετά από απανωτές απορριπτικές απαντήσεις για το βιβλίο της από εκδότες, κάποιος τελικά έδωσε το πράσινο φως για τον Χάρι Πότερ το 1997. Τρεις ημέρες μετά από την κυκλοφορία του πρώτου βιβλίου στη Μ. Βρετανία, καταβλήθηκαν 100.000 δολάρια για τα εκδοτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ, ένα απίστευτο ποσό για παιδικό βιβλίο εκείνη την εποχή.
Από τότε, η σειρά των επτά βιβλίων έχει πουλήσει πάνω από 450 εκατομμύρια αντίτυπα, κέρδισαν αμέτρητα βραβεία, έγιναν ταινίες και βέβαια άλλαξαν τη ζωή της Ρόουλινγκ.
Το 2011, το Forbes εκτίμησε την αξία της στο ένα δισεκατομμύριο, αλλά από τότε έχει βγει από τη λίστα του περιοδικού για τους δισεκατομμυριούχους, καθώς έδωσε ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας της σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Παραμένει όμως στις λίστες των πιο ισχυρών διάσημων και των πιο κερδοφόρων συγγραφέων στον κόσμο. Όπως λέει η ίδια: «Μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω θα βλέπω τον εαυτό μου διαφορετικά από τον τρόπο που με βλέπουν οι άλλοι. Είμαι ευγνώμων για την οικονομική επιτυχία μου, αλλά ένα μέρος του εαυτού μου δύσκολα την αποδέχεται».
Όταν προσκλήθηκε να απευθύνει χαιρετισμό στους αποφοίτους του Χάρβαρντ, το 2008, επέλεξε να τους μιλήσει για δύο θέματα που έχει στην καρδιά της: τα οφέλη της αποτυχίας και τη σπουδαιότητα της φαντασίας.
Το να έχεις το θάρρος να αποτυγχάνεις, λέει, είναι τόσο ουσιώδες για τη ζωή σου όσο οποιοδήποτε άλλο συνηθισμένο μέτρο υπολογισμού της επιτυχίας σου. Το να φαντάζεσαι τον εαυτό σου στη θέση κάποιου άλλου, ιδιαίτερα κάποιου λιγότερο τυχερού από σένα, είναι ένα απολύτως ανθρώπινο χαρακτηριστικό που πρέπει να το διατηρείς πάση θυσία.
Όπως πιστεύει: «Δε χρειαζόμαστε μαγεία για να μεταμορφώσουμε τον κόσμο μας. Έχουμε ήδη μέσα μας όλη τη δύναμη που χρειαζόμαστε..”
Πάμε να διαβάσουμε μερικά πολύ ωραία σημεία από αυτή την ομιλία που μαζί με άλλα υπέροχα κείμενά της έγιναν ένα βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε και έχει τίτλο «Πολύ Καλές Ζωές”.
«Την υπέροχη αυτή ημέρα που συγκεντρωθήκαμε για να γιορτάσουμε την ακαδημαϊκή σας επιτυχία, αποφάσισα να σας μιλήσω για τα οφέλη της αποτυχίας. Και καθώς στέκεστε στο κατώφλι αυτού που αποκαλούμε μερικές φορές «πραγματική ζωή», θέλω να εξηγήσω και την κρίσιμη σημασία της φαντασίας.
Όταν ήμουν νέα και πριν πάω στο κολέγιο ήμουν σίγουρη ότι το μόνο πράγμα που ήθελα να κάνω ήταν να γράφω μυθιστορήματα. Ωστόσο, οι γονείς μου, που είχαν γνωρίσει τη φτώχεια και δεν είχαν πάει στο κολέγιο, μου έλεγαν ότι η υπερβολική φαντασία μου ήταν μια «διασκεδαστική προσωπική ιδιορρυθμία” που ποτέ δεν θα πλήρωνε τους λογαριασμούς μου και ποτέ δεν θα μου εξασφάλιζε μια σύνταξη..
Έτσι ήλπιζαν να καταφέρω να πάρω ένα πτυχίο. Εγώ ήθελα να σπουδάσω Αγγλική Λογοτεχνία. Επιτεύχθηκε ένας συμβιβασμός που όπως πάντα δεν ικανοποίησε κανέναν και πήγα να σπουδάσω σύγχρονες γλώσσες. Κρυφά μελετούσα τους Κλασικούς και κατάλαβα ότι η πιο χρήσιμη γνώση για όλους τους ανθρώπους είναι η γνώση της Ελληνικής μυθολογίας.
Έτσι συνεχίστηκε η ζωή μου στο κολέγιο με τους γονείς μου να φοβούνται την φτώχεια και εμένα να φοβάμαι την αποτυχία. Δεν αισθάνθηκα άσχημα για τους γονείς μου. Τους καταλάβαινα. Η φτώχεια συνεπάγεται φόβο, άγχος και μερικές φορές κατάθλιψη. Όμως είχα το δικό μου άγχος. Αυτό που φοβόμουν περισσότερο για τον εαυτό μου στην ηλικία σας δεν ήταν η φτώχεια, αλλά η αποτυχία…. Τελικά το πήρα το πτυχίο.
Όμως τελικά επιβεβαιώθηκαν και οι δύο φόβοι. Επτά χρόνια μετά την αποφοίτησή μου, είχα αποτύχει παταγωδώς. Ένας εξαιρετικά σύντομος γάμος είχε καταρρεύσει και εγώ ήμουν άνεργη και μόνη μου με ένα παιδί. Οι φόβοι που είχαν οι γονείς μου για μένα και που είχα για τον εαυτό μου είχαν συμβεί και ήμουν η μεγαλύτερη αποτυχία που ήξερα. Τώρα, δεν πρόκειται να σταθώ εδώ και να σας πω ότι η αποτυχία είναι διασκεδαστική. Αυτή η περίοδος της ζωής μου ήταν πολύ σκοτεινή και δύσκολη.
Γιατί λοιπόν μιλώ για τα οφέλη της αποτυχίας; Απλά επειδή η αποτυχία με έφερε σε ένα επίπεδο γνώσης ώστε να καταλάβω τι ήταν πραγματικά αναγκαίο και τι όχι στη ζωή μου. Σταμάτησα να προσποιούμαι στον εαυτό μου ότι ήμουν κάτι που δεν ήμουν και άρχισα να κατευθύνω όλη μου την ενέργεια για να τελειώσω το μόνο έργο που είχε σημασία για μένα.
Ήμουν ελεύθερη, κυρίως επειδή ο μεγαλύτερος φόβος μου είχε πραγματοποιηθεί αλλά κυρίως επειδή ήμουν ακόμα ζωντανή και είχα ακόμα μια κόρη την οποία λάτρευα, και είχα μια παλιά γραφομηχανή και μια μεγάλη ιδέα. Και έτσι σε εκείνο το τεράστιο βουνό που ορθώθηκε μπροστά μου και πάνω του πέθανε κάθε βεβαιότητά μου, άρχισα να ξαναχτίζω τη ζωή μου…
Μπορεί να μην αποτύχετε ποτέ σε τέτοια κλίμακα, αλλά η αποτυχία στη ζωή είναι αναπόφευκτη. Είναι αδύνατο να ζήσετε χωρίς να αποτύχετε σε κάτι, εκτός αν ζείτε τόσο προσεκτικά ώστε ίσως να μην έχετε ζήσει καθόλου – οπότε θα αποτύχετε από επιλογή.
Η αποτυχία μου έδωσε μια εσωτερική ασφάλεια που ποτέ δεν είχα, ούτε ακόμα και όταν είχα μεγάλες επιτυχίες στις εξετάσεις. Η αποτυχία μου έμαθε πράγματα για τον εαυτό μου, που δεν θα μπορούσα να μάθω με άλλο τρόπο. Ανακάλυψα ότι είχα ισχυρή θέληση και περισσότερη πειθαρχία από ό, τι είχα υποψιαστεί. Επίσης, ανακάλυψα ότι είχα φίλους των οποίων η αξία ήταν πραγματικά υψηλότερη από κάθε επιτυχία και κάθε πτυχίο….
Αυτό που θυμάμαι από όλη αυτή τη διαδρομή είναι αυτό που έγραψε ο Αρχαίος Έλληνας ιστορικός Πλούταρχος: «Αυτό που μπορούμε να επιτύχουμε εσωτερικά θα αλλάξει την εξωτερική πραγματικότητα…”
Μια υπέροχη φράση που λέει απλά ότι με τη δική μας καλή ή κακή ζωή αγγίζουμε και τις ζωές των άλλων ανθρώπων. Σας εύχομαι στη ζωή σας να αγγίζετε με τον πιο όμορφο τρόπο τις ζωές των άλλων ανθρώπων. Και αύριο, ελπίζω ότι ακόμη και αν δεν θυμάστε ούτε μια λέξη μου, ας θυμάστε τα λόγια του Σενέκα, ενός άλλου μεγάλου συγγραφέα από εκείνους που γνώρισα στο κολέγιο, καθώς περπατούσα τους διαδρόμους των Κλασικών, αναζητώντας την αρχαία σοφία:
«Όπως είναι ένα παραμύθι, έτσι είναι και η ζωή: όχι πόσο διαρκεί αλλά πόσο καλό είναι, αυτό έχει σημασία